Las wtedy nie wydaje się taki straszny, można w miłym towarzystwie spędzić czas nad jeziorem, pogapić się na kaczki i chmury, zjeść trochę ziemi. A w razie gdyby zbliżała się Buka albo burza, bo dla Nordzika to jedno i to samo, to zawsze ktoś będzie czuwał i w porę da znak, żeby się ukryć.

Zostańcie jego wirtualnymi opiekunami, by Nordzik miał jeszcze więcej dobrych osób wokół i czuł się jeszcze bezpieczniej.

adopcje.wirtualne@glosemzwierzat.pl