Sola była tymczasowiczką u naszej wolontariuszki Michaliny, która niedawno musiała też pożegnać Kitkę…

“Solunia zgasłaś i Ty…

Z kota bojącego się człowieka zamieniłaś się w ostatnim czasie w wielkiego miziaka pragnącego kontaktu i spania w łóżku. Pamiętam jak przez pół roku byłaś tak zlękniona, że spod stołu w kuchni wychodziłaś głównie, aby załatwić swoje podstawowe potrzeby.

Cieszę się, że to się zmieniło i wiem, że byłaś szczęśliwym i czującym się bezpiecznie kotem. Byłaś kochana.

Niestety nerki i anemia Cię dobiły i trzeba było podjąć tę trudną decyzję, aby się pożegnać. Będzie Ciebie brakować… ale najważniejsze, że już nie cierpisz. Jeszcze dużo rzeczy będzie przypominać o Tobie. Jak alarmy w telefonie ustawione, żeby podać Ci leki czy kroplówkę.

Do zobaczenia jeszcze gdzieś tam i kiedyś tam…”.

Pęka nam serce…